سال پیش همین موقع ها توی نمایشگاه کتاب به آقای میرباقری گفتم:«...داستانی دارم...»گفت:« بفرست برای بررسی...» گفتم:« عجله دارم، داستان مثل غذاست، سر وقت سر سفره نیاید از دهان می افتد.» کتابی را نشانم داد، گفت از اخذ مجوز تا چاپش یک ماه بیشتر طول نکشیده. همان شب داستان را برایشان ایمیل کردم. چند روز

با مریم سمیع زادگان در اینستاگرام آشنا شدم و نوشته های او را دنبال می کردم . حسی در نوشته های ایشان بود که انگار از دل همه نوشته است. ساده ، روان ، حقیقی ، و البته با چاشنی قلم قوی ایشان و عکسهایی که از زاویه دید خود، همراه نوشته ها می گذاشتند. مریم سمیع زادگان سالها در شرکت هواپیمایی شاغل بودند.